Hestafréttir náðu tali af hinni eldhressu Elsu Magnúsdóttur í Sólvangi. Elsa, Pjetur og Sigga dóttir þeirra hafa búið á Sólvangi síðan árið 2000, áður voru þau búsett í Kópavogi en voru með hesta í Hafnarfirði.

Hvert er þitt ræktunarmarkmið?
“ Það er að rækta geðgóð hross, falleg, hágeng og botnlaus á rými. Þannig að ég geti riðið hér um sveitir á almennilegu tölti og skellt svo á flugaskeið og haft gaman af reiðtúrnum.”

Hver er aðalræktunarmerin á Sólvangi?
“Steinvör frá Nautabúi sem er fyrstu verðlauna Orradóttir”

Hvað finnst þér skemmtilegast við ræktunina?
“Mér finnst skemmtilegast þegar folöldin eru að fæðast á vorin og taka sín fyrstu spor. Og auðvitað líka þegar maður fer að temja þau, þegar þau fara á góðum og almennilegum gangi. Þegar maður finnur að maður er að rækta gæðinga”

Hvað er efnilegasta hrossið í húsinu hjá þér núna?
“Það er hann hinn fimm vetra Sjóður frá Sólvangi undan Óð frá Brún og Steinvöru frá Nautabúi, engin spurning.”

Hvaða graðhesta notaðir þú í sumar?
“Við notuðum Eldjárn, Þórodd, Farsæl frá Neskaupsstað, Leikni og Sjóð frá Sólvangi”

Hvaða titill stendur uppúr af öllum titlunum?
“Bíddu nú við, það er náttúrlega að ríða úrslit á Landsmóti það er alveg rosalegt ´kikk´ og ofsalega gaman að komast í úrslit á Landsmóti með góðan hest eins og Þyt. En eitt atriði finnst mér samt eiginlega standa uppúr, það var gæðingamót í Hafnafirði. En þá keppti ég á honum Kolbaki mínum gamla frá og fékk 8.98 í einkunn, þó ég muni það nú ekki nákvæmlega. En það var alveg rosalega gaman og örugglega hæsta einkunn sem ég hef nokkurn tímann fengið.” Segir Elsa og rifjar mótið upp í huganum.

Hvað er skemmtilegasta keppnisgreinin þín?
“Í raun og veru eru allar keppnisgreinar skemmtilegar hver á sinn máta. Það fer alveg eftir því hvernig hest þú ert með, ef þú ert með frábæran fimmgangara þá er alveg meiriháttar gaman að keppa í fimmgangi. Ef þú ert með frábæran fjórgangara þá er skemmtilegra að keppa í fjórgangi. Ég lít þannig á það. En ég hef að vísu  átt betri fimmgangara en fjórgangara í gegnum tíðina og því haft mjög gaman af þeirri grein.”

Hver er átrúnaðargoðið þitt í hestunum?
“Fjölnir Þorgeirs” segir Elsa og skelli hlær. Hahaha............
“Heyrðu já næsta spurning, þetta er flott svar”. Segir Fjölnir og þau hlæja í kór.
“Átrúnaðargoðið mitt í hestamennsku, hummm... ómægod” segir Elsa og veltir þessu lengi og vel fyrir sér. “Það eru svo margir”

Hver hefur gefið þér þinn mesta innblástur?
“Ég myndi nú bara segja að það væri Hólaskóli bara í heild sinni, allavega nú í seinni tíð.”

Hvernig upplifun var að fara á Hóla?
“Frábær. Það var mjög skrítið að keyra hér úr hlaði með fulla kerru af hestum, ég hélt ég kæmi aldrei heim aftur og það hélt Pjesi minn líka. En þetta er einn rómatískasti tími hjá okkur hjónum og skemmtilegasti tími hjá mér. Ég hvet alla til þess að drífa sig í einhverskonar nám. Það er alveg frábært að geta leyft sér þetta og fáranlega gaman. Ég kynntist frábæru fólki og lærði mikið.”

Hefurðu leyft Pjetri að fara á Þyt? Hvernig er hestamennskan hans?
“JÁ, það er ekki langt síðan. Hann fer stöku sinnum á bak.” “Hann dáist af konu sinni og dóttur. Hann sinnir mikið dómastörfum, hann er náttúrlega alþjóðardómari og lifir og hrærist í þeim heimi. Hann er búinn að dæma mörg alþjóðleg mót.” 

Hvaða tamningaraðferðir notar þú núna og hvernig hafa þær þróast í gegnum tíðina?
“jaa, maður byrjaði nú bara frjálslega. En síðan hefur maður náttúrlega þróað með sér ákveðnar aðferðir. Við Sigga erum báðar menntaðar sem reiðkennarar frá Hólum og höfum að sjálfsögðu lært margt þar. Annars finnst mér mikilvægt að hafa  eðli hestsins í huga við þjálfun hans, öðlast traust hans snemma og byggja hann vel upp bæði líkamlega og andlega. Við umgöngumst hestinn eins og okkar besta vin.”

Hvort ertu stressaðari þegar þú ert sjálf að keppa eða þegar Sigga er að fara að keppa?
“Ég er miklu stressaðari þegar hún er að keppa. Ég var alltaf rosalega stressuð þegar ég var að fara að keppa á honum Þyt, en í dag er ég það ekki. Við erum farin að þekkjast svo vel, en auðvitað fæ ég alltaf ´sting´ í magann, það er auðvitað bara eðlilegt. En þegar hún er að fara að keppa á honum þá fæ ég alveg rosalega í magann.”

Hvenær fékkstu þinn fyrsta titil?
“Ætli það hafi ekki verið 1981, það var í firmakeppni og hesturinn hét Skörungur frá Stokkhólma og var af Svaðastaðakyni. Pjetur var á Skagfjörð sem vann síðar yfir 250 verðlaun. Skagfjörð og Þytur hafa verið okkar farsælustu keppnishestar í gegnum tíðina. Þeir hafa staðið uppúr”

Hver var þinn fyrsti hestur?
“Þegar ég var að fara að eiga Siggu þá gaf Pjetur mér hryssu á sængina af því hann langaði svo mikið að við myndum byrja aftur í hestunum. Það var meri sem hann fékk hjá Ragnari Tómassyni lögfræðingi og hún var hálfgerð trunta, þannig að ég fór í hestkaup við pabba Svavars Gestssonar. Ég fékk meri sem hét Mön og hún var hvít. Hún var svo falleg  þegar ég fékk hana. Gestur gaf henni alltaf mjólk, hún var alveg eins og bangsi, hún var svo mjúk. Síðan fer ég á bak henni, þá var ég nýbúin að eiga Siggu og þegar maður er nýbúin að eiga lítið barn þá er maður aðeins hræddur. Ég var allaf að kalla á Pjesa og biðja hann um að fara hægar. Ég hafði enga stjórn á þessari meri. Og svo kom það á daginn að hún var eiginlega ekkert tamin og alveg öskuviljug og fáir sem gátu riðið henni. Sérstakleg erfitt fyrir konu sem var nýbyrjuð í hestunum og nýbúin að eiga barn. En síðar varð Skörungur frá Stokkhólma sem við kölluðum alltaf “Gamla Blesa”minn aðal hestur.”

Hvað finnst þér skemmtilegast við hestamennskuna yfir höfuð?
“Mér finnst nú bara gaman að ríða góðum hesti. Það er líka frábær tilfinning að keppa á hesti sem maður hefur lagt ómælda vinnu í og uppskera árangur erfiðisins.”

Hestafréttir þakka Elsu Magnúsdóttur fyrir skemmtilegt spjall og dýrindis veitingar, en hægt er að sjá meira um fjölskylduna á Sólvangi á heimasíðunni þeirra www.hesturinn.is.