Það kostar hellings pening að halda hross. Minnir mig á söguna af gömlum skólabróðir úr Versló. Honum þótti sopinn góður. Eftir mikla verðhækkun á áfengi kom hann á barinn á Naustinu, en þar var hann fastagestur. Hann kvartaði sáran undan verðhækkuninni. “Brennivínið er orðið svo dýrt að maður hefur ekki efni á að kaupa sér skó.”  

Einum hestamanni man ég eftir sem var öðrum duglegri við að bjarga sér. Á hverju sumri mátti sjá hann slá grasið á grænu blettunum í borginni. Hann rakaði það svo saman og flutti upp í Víðidal. Þar dreifði hann því í flekki sem hann sneri og þurrkaði með hrífu. Hann þurfti ekki að kaupa hey fyrir sín hross.

Mér finnst ég muna það rétt að Geiri vinur minn í Gufunesi hafi ekki tekið keppnis- og reiðhestana sína á hús fyrr en í marsmánuði. Sparaði sér þar kannski þrjá mánuði á húsi. Geiri var afkastamikill í tamningum – svona með sínu lagi. Ég fylgdist með honum eitt sinn við tamningar. Tryppin voru í stóru, löngu hesthúsi með jötu fyrir miðju. Gangvegur var við annan endann á jötunni og myndaði flórinn því einskonar U.

Geiri setti bandbeisli upp í hvert tryppið á fætur öðru og henti sér á bak – berbakt. Beislið passaði mátulega á þau tryppi sem stærstan höfðu hausinn. Á þeim minni dró hann beislið einfaldlega aftur á makkann svo mélið passaði! Hann reið hverju tryppi nokkrar ferðir í U. Þau voru róleg og óttalaus í þessu umhverfi. Ég efast um að það hafi tekið hann meira en klukkutíma að fara á bak 10 tryppum. Fyrir tryppin var þetta eins og saklaus og spennulaus leikur.

Eitt sinn var ég staddur með honum fyrir utan hlöðuna í Gufunesi. Einhver kom þar að sem Geiri þurfti að borga. Meðan maðurinn beið álengdar fylgdist ég með Geira fara inn í hlöðuna. Hann stakk hendinni inn í miðjan heystabbann og sótti þangað seðlaveskið sitt, taldi til peninga og gerði upp við manninn.

Satt að segja þá ætlaði ég í þessum pistli að skrifa um allt annað efni! En um leið og Geiri kemur upp í hugann þá renna fram dýrmætar endurminningar um þennan einstaka mann. Hugsið ykkur: Hann var ekki aðeins hestamaður í fremstu röð, heldur var hann einn sprettharðasti hlaupari hér á landi. Hann var methafi í kúluvarpi og hann var glímukóngur. Hann var lágvaxinn en svona kattliðugur og snarpur.

Meðal hestamanna eru til margir dýrmætir kvistir. Kannski kynlegir um leið, en fyrst og síðast ómetanlegir samferðamenn. Lærum að meta þessa sérstæðu karaktera, sem hestamennskan á töluvert til af – til allrar lukku.

Ragnar Tómasson
ragnar@samningar.is