Veröldin getur verið stór. En sjálf lifum við flest í agnarsmáum heimi. Umkringdir okkar nánustu, vinum og kunningjum. Þeim sömu og við dveljum með eða hugsum til á þessari jólahátíð. Þetta er okkar bakland í lífinu.

Konan var að taka til í geymslunni fyrir jólin. Úr kössum og skúffum dró hún fram gamlar ljósmyndir og sendibréf. Áratuga gamalt, og löngu gleymt bréf frá dóttur okkar, þá 8 – 10 ára, kom í dagsljósið. Ég birti bréfið með hennar leyfi.

“Til mömmu.
Mamma ég er viss um að engum þyki vænt um mig, ekki einu sinni þér og pabba.
Mér þykir vænt um ykkur . Mér langaði að segja þér það þegar Tómas togaði í eyrað á mér. Ég hef oft hugsað að strjúka að heiman. Einu sinni var ég ein heima þá skrifaði ég bréf til þín um að ég myndi strjúka að heiman og ég ætlaði að gera það þá komst þú heim og ég reif bréfið. Það getur verið að það myndi ske bráðum. Það getur líka verið að ég geri það ekki.”

Kostulegt bréf finnst okkur í dag. En þó við, og dóttir okkar, höfum hlegið dátt við lestur bréfsins þá var höfundinum ekki hlátur í huga um árið. Enda mikil dramatík í textanum.
Auðvitað þótti okkur vænt um hana dóttur okkar! Enginn gat vitað það betur en hún. 
Og stóra bróður hefur alltaf  þótt vænt um og verið montinn af henni systur sinni - þó hann hafi togað í eyrað á henni! 

Blaðamaður úr hópi hestamanna sagði eitt sinn frá dvöl sinni í New York um jólin. Á jóladagskvöld gekk hann fram á fjóra útigangsmenn sem sátu saman í hnipri við húsvegg og spjölluðu. Þeir áttu hvergi höfði sínu að halla. Veitingar voru af skornum skammti.. Blaðamaðurinn brá sér inn í nálæga verslun (alltaf opið í New York!) og keypti kippu af bjór og gaf þeim. Þetta var nákvæmlega það sem þá vantaði! Þeir brostu út undir eyru. Þeir föðmuðu hann að sér. Það var búið að “bjarga” jólakvöldinu. Það þurfti ekki meira til. Og blaðamanninum tókst að gera það sem göfugast er allra verka – að geta glatt aðra – og sjálfan sig mest.
Þarna var þeim sýnd virðing. Þarna fengu þeir þessa himnasendingu sem þeir þráðu. Þeir voru búnir að sættast við sitt hlutskipti í lífinu og kunnu að gleðjast yfir litlu.

Peningar koma og peningar fara. Hlutir glatast. En falleg orð frá þeim sem skipta okkur máli greipast í hugann og glatast ekki.

Og fyrir alla muni: Togum ekki í eyrun á fólki!!

Gleðilega hátíð kæru lesendur.
Njótum þess að vera til.
Takk fyrir samfylgdina á árinu.

Ragnar Tómasson

ragnar@samningar.is