Stúdentahópurinn úr Versló frá 59 borðar saman einu sinni í mánuði. Síðast mætti ég aðeins of seint. Fékk að vita að bannað væri að tala um kreppuna. Viðurlögin væru eitt þúsund krónur. Ég lagði til að viðurlögin yrðu lækkuð í 10 krónur – með hliðsjón af kreppunni. Samþykkt með lófaklappi. Svo var farið að tala um kreppuna!!
Af mörgu má læra. Æðruleysi er mikil guðsgjöf. Kvikmyndinni um Grikkjann Zorba með Anthony Quinn gleymi ég aldrei. Zorba var litríkur karakter. Ungur Breti hafði erft kolanámu. Hann fékk Zorba í lið með sér til að koma námunni í gang. Með endalausri vinnu og kostnaði luku þeir verkinu.
En viti menn: Það fer að bresta í stoðum og skyndilega hrundi allt heila galleríið. Eins og bankarnir. Ungi maðurinn var orðinn öreigi. Zorba sá að ekki þýddi að fást um orðinn hlut. Hann arkaði niður í fjöru. Fór að dansa taktfastan dans, af mikilli ástríðu. Sá breski slóst með í dansinn. Stóri draumurinn var búinn. En þeir gátu þó notið þess að dansa.
Húmor er góður og aldrei eins og í mótlæti. Ég heilsaði upp á vin minn í vikunni. Hann bauð upp á heitt súkkulaði og rjóma. Ekkert smakkast betur á aðventunni. Talið barst að kreppunni. Vinurinn átti hlutabréf í banka – fyrir 10 milljónir. Hafði fengið lánað fyrir þeim – eins og margir! Nú voru bréfin orðin verðlaus en gluggapóstur minnir á skuldina. “Ertu í greiðsluerfiðleikum?” spurði bankastjórinn. “Já sérðu það ekki”, svaraði hann og strauk höndum um úfinn, ógreiddan hárlubbann!
“Já, þetta var nú meira ólánið” sagði ég hughreystandi. En vinur minn bar sig vel. “Þetta er ekkert mál, meðan maður heldur heilsunni og “lúkkinu””!!
Mörg okkar kvíða morgundeginum. Biblían gefur góð ráð:
„Lítið til fugla himinsins. Hvorki sá þeir né uppskera né safna í hlöður og faðir yðar himneskur fæðir þá. Eruð þér ekki miklu fremri þeim? Og hver yðar getur með áhyggjum aukið einni spönn við aldur sinn?”
Ennfremur: “Hafið því ekki áhyggjur af morgundeginum. Morgundagurinn mun hafa sínar áhyggjur. Hverjum degi nægir sín þjáning.”
Gömul endurminning kemur í hugann. Einn úr stórum vinahópi átti fimmtugsafmæli. Margir okkar höfðu tekið þátt í stjórnmálum frá unga aldri. Nú var komin ró yfir hópinn. Óvíst að fleiri yrðu borgarstjórar eða ráðherrar. Það var slegið saman í gjöf sem einn úr hópnum afhenti. Sagði hana vera frá gömlum félögum “sem ættu framtíðina að baki!” Síðan eru liðin tæp 20 ár! Og lífið rétt að byrja!
En af fortíðinni lærum við.
Það heitir að líta um öxl. Með aldrinum breytast viðhorfin. Hvað hef ég lært af minni reynslu? Ef það er eitthvað eitt þá er það að meta hvílík gæfa það er að eiga góða að.
Með vini að baki stendur maður aldrei einn.
Fátt veitir meiri gleði en góðra vina fundur.
Við skiptum vini okkar miklu máli – og þeir okkur.
Kannski er ekkert markmið því æðra að geta lifað lífi sínu svo að öðrum sé til góðs.
