Maðurinn telur sig vera öðrum dýrum æðri. Hann hefur sjálfsvitun sem aðrar dýrategundir hafa ekki að því talið er. Hann hefur rökhugun sem talið er að aðrar dýrategundir hafi ekki eða a.m.k. hafi af mjög skornum skammti. Hann er talinn hafa mun meiri gáfur en aðrar dýrategundir. Hann hefur mörg talmál sem hvert um sig er svo auðugt af orðum að unnt er að tjá sig nákvæmlega á margvíslegan máta.
Aðrar dýrategundir hafa einungis yfir að ráða fáeinum hljóðum til að tjá sig þannig að möguleikar til málskrúðs eru nánast engir. Maðurinn getur sett talað mál og hugsanir sínar á prent og sent til þeirra, sem prentuð skilaboð varða, ef það er innan tegundar því aðrar dýrategundir hafa enga getu til að lesa prentað mál eins og flest okkar vita. Maðurinn hefur yfir táknmáli að ráða til að tjá sig eins og hin dýrin.
Stundum tjáum við okkur þannig að talað mál og táknmálið fara saman. Eins og þegar við segjum brosandi við einhvern að það sé verulega gaman að sjá viðkomandi. Allir viðstaddir mundu trú þeim skilaboðum því athöfnin, þ.e. brosið, styður það sem sagt er.
Hins vegar kemur það fyrir að líkamstjáningin eða táknmálið er á annan veg en það sem sagt er. Oft er sagt í timburmönnum að viðkomandi hafi það fínt þrátt fyrir auðsjáanlegan hausverk, ógleði, vanlíðan og hugarangur. Hér fer ekki saman það sem allir sjá og það sem sagt er. Okkar, sem á horfum, er þá valið hvoru við trúum, hinu talaða orði eða líkamstjáningunni. Ósamræmi, sem þetta, er stundum af sumum kallað að ljúga.
Eiginleikann að ljúga hafa allir menn en hafa hestar þennan eiginleika. Hestar nota að mestu leiti líkamstjáningu til tjá sig um hvernig þeim líður og hvað þeir eru að fara að gera. Þeir hafa því ekki möguleika á því að ljúga og geta því ekki prettað hvern annan eða okkur.
Fer það alltaf saman það sem þú segir með líkamstjáningu þinni og því sem þú segir?
Með kveðju
Magnús Lárusson
www.urvalshestar.is
