Hesturinn á mynd 1 ber meiri þunga á framfótum heldur en á afturfótum. Hann er sagður vera á framhlutanum og þannig eru allir hestar, a.m.k. í byrjun tamningar, mismikið þó. Markmið flestra með tamingu og þjálfun er að minnka þungann, sem hestur ber á framfótum, með því að færa þungann yfir á afturfætur hans eins og mynd 3 sýnir. Hestur, sem er kominn af framhlutanum, verður léttari í beisli, á auðveldra með að fara hægt, stoppa og standa kyrr, og síðast en ekki síst hreyfir sig með hærri fótaburði svo nokkur atriði séu nefnd.
Lítið tömdum hesti er eðlilegt að halla sér fram þegar hann leggur af stað úr kyrrstöðu eins og mynd 2 sýnir. Við það fer hann meira á framhlutann því þyndgarpunktur 1 fer fram og verður að þyngdarpunkti 2. Það þarf að kenna öllum hestum að spyrna sér áfram með afturfótum þegar þeir fara áfram úr kyrrstöðu í stað þess að halla sér fram.
Megin forsendan fyrir því að hestur fari af framhlutanum er sú að hann kreppi lend svo að afturfætur beri meiri þunga. Kviðvöðvar hests spila hér lykilhlutverki ásamt bakvöðvum. Bakvöðvarnir þurfa að slaka á og jafnvel að lengjast í takt við styttingu kviðvöðva, sem toga þá í mjaðmagrindina, en þannig verður lendin brattari en ella. Við þetta samspil, kvið- og bakvöðva, lyftist afturhluti baksins og burður í baki byrjar að myndast.
Burðurinn í baki er fullgerður þegar framhluti baks hefur líka risið. Gömlu karlarnir sögðu þá að hestur væri upp í herðum. Það sést á því að hestur teygir fram ennið eða réttir úr hálsinum með höfuð í lóð eins og sést á mynd 4.
Knapi finnur ris í framhluta baks á þann hátt að bak breikkar og hækkar milli fóta hans og sér að yfirlína háls lengist í löngum boga. Ekki er átt við þá reisingu þegar hestur gefur eingöngu eftir í hnakka því þá er hann enn á framhlutanum með framhluta baks fattan þó lend sé kreppt.
Þekkir þú líkamsstöðu hests þegar hestur er að koma af framhlutanum?
Með kveðju
Magnús Lárusson
www.urvalshestar.is
