Þegar maður missir jafnvægið þá dettur maður flatur ef ekki næst aftur í jafnvægið áður en skellurinn kemur.
Manni er hættara við að detta eftir því sem við förum hraðar yfir og eins ef ójafnt er undir fæti eða þegar stuggað er við manni og undirstaðan er völt. Hestar geta hrasað og misst jafvægið eins og við þó ætla megi að þeir skelli sjaldnar flatir en við vegna fleiri fóta.
Hins vegar geta þeir misst jafvægið í tíma og ótíma eins við án þess að fara flatir. Þessi pistill fer nokkrum orðum um hvernig jafnvægisleysi hests birtist í reið.Hugsum okkur hest sem er í jafnvægi. Þegar hann missir jafnvægi þá sést það á því að hann fer á móti taumnum, eins og það er kallað á hestamannamáli, því hann fellur fram fyrir sig.
Hann styður sig við tauminn til að detta ekki á nefið og það má segja að taumurinn virki eins og hækja fyrir hestinn. Hesti er hættara við að missa jafnvægið þegar hann fer beygju en beint og kemur tvennt til. Annars vegar er það algengt að knapi sitji þannig á hesti í beygju að ásetan raski jafnvægi hestsins og svo hins vegar að hestur kunni ekki að bera fæturna til svo að hann fari beygjuna í jafnvægi.
Afleiðingarnar, fyrir utan að fara á móti taumnum, eru m.a. að hestur flýtir sér í gegnum beygjuna, hestur sveigir háls út úr beygju, taktur gangtegundar breytist eða að hestur skiptir um gangtegund til að ná jafnvæginu aftur. Í fyrra tilfellinu er það knapanum að kenna að jafnvægið raskast en í hinu hestinum.
Sérð þú hvort knapi hjálpar hesti að halda jafnvægi í beygju? Sérð þú hvort hestur kann að fara beygju? Á hvað horfir þú í hvoru tilfelli fyrir sig?
Með kveðju
Magnús Lárusson
www.urvalshestar.is
