“Is this story of yours an excuse or explanation? sagði reiðkennarinn skýrt við mig en fremur áhugalítill um efni míns málflutnings. Ég stamaði á minni bjöguðu ensku að ég væri að reyna að gera það sem hann væri að kenna mér.
Við vorum saman þrír, tveir menn og hestur, í stórri reiðskemmu fyrir margt löngu einhvers staðar í útlandinu. Hann var og er alþjóðlegur dressúr reiðkennari og knapi, og ég sjálfur var á gömlum lötum reiðkennsluhesti af Thorougbredkyni. Mér gékk illa að fá hestinn til að stoppa af feti og fannst það vont. Ég fann til í stoltinu og eftir nokkrar mismislukkaðar tilraunir þá fannst mér ég þurfa að leggja orð í belg til að minnka eymslin. Af þeim loknum kom spurningin í upphafi pistilsins um hvort ég væri að afsaka mig eða útskýra gjörning minn.
“Sjáðu til, Mr Larusson. Við notum afsakanir til að reyna að gera okkur betri en við erum. Jafnframt erum við með afsökuninni að segja að svona erum við og ætlum ekki að breyta því.” sagði minn lærimeistari og síðan “Hins vegar ef þú ert að útskýra fyrir mér hvað þú ert að gera þarna úti á vellinum þá þarftu þess ekki því ég sé það mjög vel. Svona sögur eru tímaeyðsla ef þú ætlar að fá til baka virði peninga sem þú borgar mér fyrir kennsluna.”
Mér fannst beinskeytnin hranaleg en hann hafði rétt fyrir sér. Ég var hér til að læra af honum reiðmennsku en ekki að fá hjá honum áfallahjálp vegna eymsla í stoltinu. Til þess eru sálfræðingar og þeir kenna ekki reiðmennsku.
Ferð þú til reiðkennara til að fá áfallahjálp eða reiðkennslu?
Með kveðju
Magnús Lárusson
www.urvalshestar.is
