Hér kemur stutt frásögn af ferðinni sem þau Kristinn og Marjolijn á Árbæjarhjáleigu héldu í þann 30. nóv 2011. Þessi ferð var gjöf í tilfeni sextugs afmælis Kristins í fyrra frá vinum og ættingjum hans.
Ferðasagan er skrifuð af Rakel Nathalie Kristinsdóttir og birtist á facebook síðu hennar:
30/11 : Flogið var til Seattle, þar skipt um vél og flogið til Los Angeles.
1 /12 : Bílaleigubíll sóttur og keyrt til þeirra Will og Ástu Covert á Santa Ynes, með hjálp GPS tækisins.GPS tækið reyndist vera mikill bjargvættur ferðarinnar jafnvel þó að frúin hafi ófáum sinnum bölvað „helvítis kellingunni (GPS tækið)“ fyrir að segja sér of seint til. Þrátt fyrir það væru þau eflaust enn að villast í the US and A ef þau hefðu ekki haft það við hendina. Glæsilegur búgarður Will og Ástu var síðan skoðaður og þeim var boðið í stórsteik um kvöldið.
2/12 : Monty Robert ranch heimsóttur. Heppnin var með ferðalöngum því ábúandinn, sjálfur Monty Roberts, var heima við sem gerist víst ekki oft. Hann gaf sér tíma í að spjalla dágóða stund við þau. Eftir þetta var Equine Hosiptal við Solvang heimsótt, sem er stór dýraspítali.
3/12 : Nú lá leið þeirra á Ronald Reagan safnið. Sú ferð var ævintýri líkust og algjörlega ólgeymanleg upplifun. Þar var Airforce one sett upp og allir sem eiga leið sína þangað í Simi Valley, verða að gefa sér tíma til að kíkja á þetta safn! Þar var Kristinn til dæmis myndaður á hestbaki með Reagan sjálfum. Ronald Reagan var stórmerkilegur maður og mikill hestamaður.
4/12 : Komið aftur til LA og nú var veðhlaupabrautin heimsótt, nánar tiltekið Hollywood Park Racetrack. 9 hlaup á hálftíma fresti með ótrúlega flottum sérræktuðum Thoroughbred hestum, allt niður í tveggja vetra fola. Þarna var greinilegt að nóg var af peningum og hvergi skorið við nögl. Ekki þorðu hjónin að taka slaginn og veðja á hlaupinn en gorta sig þó af því nú að þau hafi frá byrjun náð að giska á sigurvegara nærri allra hlaupanna.
5/12 : Keyrt til LA Equestrian Center. Þau stóðu í þeirri trú að þar væri einskonar hestasafn en annað kom á daginn. Þetta var stórt svæði með fullt af hesthúsum og ,,private stables”. Svæðið var risastórt og innihélt allt mögulegt: hindrunarstökk, gerði, dressúrgerði, hlaupabraut og margar lengjur af hesthúsum. Hver lengja innhélt mismunandi hestategundir og stundum átti hver lengja sinn einka þjálfara! Eftir þetta var kíkt í smá verslunarferð sem Kristni líkaði einstaklega vel (eða þannig). Hinsvegar var heppnin svo sannarlega með honum því að þessi verslunarkjarni sem var í raun minni en Kringlan en líka bara þónokkuð mikið dýrari. Þannig að þar var ekki stoppað lengi við og lofaði Kristinn spússu sinni að hún gæti bara keypt jólagjafirnar með stelpunum þegar þau væru komin til Íslands (þannig var hann að sjálfsögðu alveg sloppinn)! Gist var í Hollywood.
6/12 : Afmælisdagurinn hans Kristins, 61 árs í dag. Allur dagurinn fór í að keyra til Las Vegas, u.þ.b. 300 mílur. Löng vegalengd með mismunandi landsvæðum. Eina landsvæðið sem Kristinn hefði treyst sér til að keyra í gegnum var á þessari leið, en það var eyðimörkin! Komið var til Las Vegas um 5 leytið, og innritun á The Orleans Hotel og Casino, sem var dvalið á allan tímann í Las Vegas. Ekkert nema spilakassar og fjárhættuspil. Tekið skal fram að hjónin spiluðu engin fjárhættuspil alla ferðina og komu því ekki allslaus heim einsog einhverjir höfðu búist við .
7/12 : Bílaleigubílnum skilað og komið sér fyrir á hótelinu. Dagurinn nýttur í hvíld af hálfu Kristins, en Marjolijn stúderaði nýja myndavél sem keypt hafði verið. Klukkan 17:00 var síðan haldið í Ródeó-höllina. Hringlaga höll sem tekur um 17 þúsund manns. Í anddyri eru sjoppur og sýningarbásar. Klukkan 18:30 var höllin næstum tóm og ekki nema korter í að fyrsti atburður hæfist. En viti menn, korteri seinna er höllin troðfull og byrjaði sýningin stundvíslega 18:45. Þvílík stundvísi! Eitthvað hafði Marjolijn það á orði að íslendingar mættu nú alveg vera svona stundvísir endrum og eins.
Dagskrá kvöldsins var svona:
1. Bareback Riding – Beislislausir og allslausir hestar og þar þarf kúrekinn að sitja a.m.k. 8 sek. til að fá einkunn. Einkunn skiptist í 50 stig fyrirstungur hestsins og 50 stig í aðferð hjá knapanum við að sitja, allt með annarri hendi.
2. Steer Wrestling – Veturgömlu nauti hleypt úr bás og þá hleypir kúrekinn á hesti sínum á eftir því, og stekkur á nautið og snýr það á bakið. Þegar nautið liggur þá er tíminn stöðvaður.
3. Team roping – Kálfur snaraður af tveim kúrekum. Kálfurinn hleypur laus og kúrekarnir staðsetja sig á sitthvorn endann af því, einn við hausinn og hinn við afturlappirnar. Síðan er snarað og togað í sitthvora áttina. Þegar að nautið hefur verið teygt í báðar áttir, þá er tíminn stöðvaður.
4. Saddle Bronc riding – Eins og fyrsta atriðið, Bareback riding, nema nú er kúreki í hnakk og með beisli.
5. Tie Down Roping – Kálfi hleypt úr bás og kúrekinn hleypir á eftir. Hann snarar kálfinn á hausnum og um leið og kálfurinn er fastur þá stekkur kúrekinn af baki og hleypur til hans. Síðan verður kúrekinn að leggja kálfinn sjálfur, ef kálfurinn liggur þegar kúrekinn kemur að honum þá þarf hann fyrst að reisa hann við og leggja hann aftur, og síðan eru þrjár lappir bundnar saman. Nú er tíminn stöðvaður en kálfurinn þarf að liggja í a.m.k. 8 sek., annars fær kúrekinn ekki tíma.
6. Barrel racing – Nú er komið að stelpunum. Þetta er einhverskonar kapphlaup í kringum þrjár tunnur. Ótrúlegur hraði, liðleika og spyrna að snúast í kringum tunnurnar á þessari ferð. Ekki er ólíklegt að íslenski hesturinn okkar yrði bara ansi góður í þessarri grein. Rosalega spennandi og mikið adrenalín hér í gangi.
7. Bull-riding – Kúreki settur á alvöru risastór naut. Þarf að sitja í a.m.k. 8 sek. einungis með annarri hendinni. Ef það heppnast fær hann 50 stig fyrir aðferðir við að sitja nautið og 50 stig fyrir stungurnar í nautinu. Ekki oft sem náðist að sitja í 8 sek. og þegar kúrekinn flaug af baki þurftu svokallaðir trúðar að koma og bjarga honum, því annars yrði lítið eftir af kúrekanum því nautið hleypur strax í þá og traðkar á þeim. Meira að segja Kristni fannst þessir kúrekar hálfgeðveikir.
Þessi dagskrá er öll tíu kvöldin, og ferðalangarnir voru svo heppnir að sjá þetta fjögur kvöld í röð! Í hverri grein eru 15 keppendur sem hafa komist í gegnum einhverskonar úrtöku, og er þetta heimsmeistaramót þeirra sem er haldið í Las Vegas í byrjun desember árlega. Sömu 15 keppendurnir keppa þessi tíu kvöld í röð og í lok keppninnar er reiknaður út heildarárangur og sá efsti heiðraður með engri smá peningaupphæð.
Þegar á heildina var litið þá má klárlega túlka allar þessar greinar sem list. Þvílíkt sem knaparnir voru færir og greinilegt að mikil vinna liggur að baki. Bull-riding er samt eitthvað sem þau voru sammála um að enginn færi í af fullu viti. Þar voru lang hættulegustu slysin og já, enginn heilvita maður lætur plata sig útí svona lagað.
8-10/12 : Skoðað sig um í Las Vegas á daginn og kvöldið fór síðan í ævintýralegar sýningar í ródeó-höllinni. Mikil eftirspurn var eftir lausum miðum, því alltaf var uppselt á keppnina, en ekki kom til greina hjá ferðalöngunum að gefa frá sér sína miða.
11/12 : Rútuferð í litla 14 klukkutíma til að sjá hið mikilfenglega Grand Canyon. Fyrstu ummæli Kristins voru: ,,Hér vildi ég nú ekki vera fjallkóngur!” Stórfenglegt gljúfur sem gaman er að hafa getað upplifað að sjá. Hægt var að fara múlasna ferðir niður í gljúfrin en þrátt fyrir að hafa klifið hæstu tinda Landmannaafréttar þá sagði Kristinn að hann hefði nú varla treyst sér í þessar ferðir. Múlasnar settir í kippu og gengu síðan niður tveggja meters breiðan stíg og þar við hliðina var síðan hengiflug. Voru þau fegin að hafa ekki farið í það. Telur Kristinn þó að hann hefði líklega treyst Eld gamla til þess að feta stíginn niður með sig en ekki marga aðra.
12/12 : Heimferð aftur til Íslands. Allt gekk vel og komu ferðalangar heilir á höldnu heim í snjóinn! Reyndar án þess að fá ferðatöskurnar með en þær komu bara daginn eftir.
Kristinn og Marjolijn þakka kærlega fyrir sig. Ferðin var ógleymanleg. Við systurnar sem ritum ferðasöguna niður höfum aldrei heyrt neitt því líkt sem kom útúr munni pabba þegar hann kom heim: „svei mér þá, ég held ég hafi bara sjaldan verið jafn úthvíldur“. Mesti lífsháski ferðarinnar var þó án alls vafa þegar Kristinn torgaði heilli T-bone steik á meðan að Marjolijn kroppaði í 1/3 af henni. Hann er að sjálfsögðu ekki vanur að skilja eftir sig mat en viðurkennir þó að þetta hafi líklega verið: “einum of mikið “. Eftir þetta létu þau sér duga að panta alltaf máltíð fyrir einn og var það meira en nóg fyrir þau bæði.
Ferðasjóðurinn dugði fyrir öllu ofangreindu og var það ánægjulegt og viljum við þakka öllum sem lögðu hönd á plóg við að gera þessa draumaferð Kristins Guðnasonar að veruleika.
Óskum öllum gleðilegra jóla og alls hins besta á nýju ári 2012.
Kær kveðja,
Fjölskyldan Árbæjarhjáleigu
