Margt neikvætt hefur dunið yfir okkur hestamenn þetta árið og hefur margt farið úrskeiðis, Hestapestin varð til þess að gera slæmt ástand enn verra og urðu flest plön sem gerð höfðu verið að engu. T.d. féllu hestaferðir niður, sýningar á ræktun okkar urðu fáar, sala var lítil og sum okkar misstu hreinlega hross yfir móðuna miklu. Þetta hefur auðvitað orðið til þess að ástandið hjá þeim sem hafa einungis tekjur af hrossum eru komnir í veruleg fjárhagsleg vandræði.
En, nú þegar allt er á hvolfi út af atburði vikunnar, sem er mjög alvarlegur, þá langar mig þó að minna fólk á að læra af þeim mistökum sem hafa verið gerð. Það er nú oft þannig að fólk þarf að reka sig sjálft á, þrátt fyrir að hafa verið varað við!
Hestamennskan er sport og lífsstíll sem má líkja við ólæknandi sjúkdóm sem maður losnar aldrei við, enda kemst maður ekki nær náttúrunni og því að lifa í núinu, eins og í hestamennskunni og það er einmitt það sem skiptir máli! Enginn veit hvað morgundagurinn ber með sér og öll okkar hafa misst ástvini eða ættingja og slikt kemst fólk aldrei yfir, en lærir þó að lifa með því. Nú þegar þessi hestapest er komin hingað til lands, þá verðum við að fara varlega svo Ísland verði ekki gróðrarstía fyrir fleiri pestir sem eru enn alvarlegri en þessi.
Ég veit það persónulega sjálfur að það eru fullt af hestamönnum sem hafa verið á erlendri grundu að kenna og keppa og koma heim í sitt eigið hesthús í sömu skóm og þeir voru í erlendis aðeins nokkrum klukkustundum áður. Þeir hegða sér eins og þeir hafi ekki verið erlendis, hengja upp hjálminn og setja beislið í frystinn og gera engar sérstakar ráðstafanir þar sem flestir, því miður, hugsa oftast sem svo: “þetta kemur ekki fyrir mig”!
En, þessi hugsunarháttur á að heyra sögunni til. Við höfum ekki efni á því að hugsa svona lengur. Við verðum að gera ráðstafanir til að reyna að koma í veg fyrir slíkar pestir. Sjálfur hef ég persónulega farið til Noregs til að bæði járna og kenna, þar sem ég fékk kennararéttindin hjá Flugleiðum, við hliðina á ælupokanum! En, aldrei hvarflaði að mér að koma heim aftur hvorki með járningarsvuntuna né allar járningagræjurnar með mér tilbaka heim.
En, lítum á björtu hliðarnar í málunum, allt er yfirstíganlegt. Ef við vinnum saman og verndum öll og pössum upp á okkar frábæra hestastofn, sem íslenski hestastofninn er, þ.e. höfum í huga hvað við getum gert svo svona komi ekki fyrir aftur, þá er ég aðallega að tala um það að við lítum öll, fyrst og fremst, í eigin barm. Ábyrgðin er okkar, Landssambands Hestamanna, einvald landsliðsins, og aðrir sem koma að máli verða að koma í veg fyrir að svona gerist aftur!
En, eins og góður vinur minn sagði við mig í gær; “það er svo gott við hestamennskuna að það kemur alltaf eitthvað nýtt mál upp svo það gamla gleymist”. En, í þessu tilfelli þá má það alls ekki gerast, við verðum að muna eftir þessu og standa vörð um hrossastofninn í landinu, sem er okkar hvað kærastur. En, að lokum vil ég þó segja; Batnandi mönnum er best að lifa og ég veit að það er ekki bara einum manni að kenna, heldur hefur fleirum orðið á í messunni en einum manni og ég veit að þeir sem lesa þetta vita uppá sig skömmina með hjálma skó mél og fl. Það er fjöldi manna sem lifa og hrærast í þessari grein og skyldu allir hugsa sem einn til að vernda stofninn okkar.
En að lokum vill ég segja að það er best að segja fyrirgefðu áður en er farið að sofa og líka að fyrirgefa öðrum, förum sátt inní framtíðina!
Kær kveðja Fjölnir Þorgeirsson
