Á hverju nýju ári eru tímamót. Við kveðjum gamalt ár með söknuði, óhjákvæmilega verðum við ári eldri á því næsta. Það er alltaf tilhlökkunarefni þegar nýtt ár gengur í garð og margt spennandi á döfinni á komandi mánuðum.
Á landsmótsári er alltaf mikil spenna sem stigmagnast með hverri vikunni, hestasjúklingar eins og við bíðum eftir nýjum stjörnum og þræðum hverja sýninguna og keppnina á fætur annarri til að finna þær. Meistaradeild VÍS hefst eftir mánuð, hún virðist styrkjast með hverju árinu og það verður frábær viðbót að fá hestaíþróttina í sjónvarpið eins og nú liggur fyrir. 4-4-2 okkar hestamanna verður sýnd aðra hverja viku – get varla beðið eftir að sjá hvernig það á eftir að takast til og eflaust á það við um marga.
Í þessum fyrsta pistli mínum langar mig þó að endurupptaka pistil sem ég skrifaði í tilefni af aðalfundi Félags Tamningamanna sem fram fór í desember síðastliðnum. Í kjölfar hans lenti ég í mörgum líflegum umræður um efni pistilsins sem hægt er að lesa í heild sinni á heimasíðunni www.hest.is (Eru tamningastöðvar í útrýmingarhættu?). Pistillinn var saminn á einni svefnlausri nóttu, ég hafði tekið að mér að vera með erindi á fundinum en þegar innan við vika var til fundar var ekki kominn stafur niður á blað, þetta olli mér áhyggjum sem varð til þess að hugurinn fór á flug og ég fór að hugsa hvað mér þætti mest aðkallandi varðandi félagið. Auðvitað eru ekki allir sammála þeim hugleiðingum sem urðu til þessa nótt sem betur fer, það væri illa farið fyrir okkur ef allir hestamenn væru sammála. Einhverjar setningar fóru fyrir brjóstið á fólki þó almennt séð hafi ég fundið fyrir mjög miklum meðbyr. Ég vil koma á framfæri þakklæti til þeirra fjölmörgu sem þökkuðu mér sérstaklega fyrir þarft innlegg, mér þótti vænt um að finna slíkan meðbyr sem kom oft frá fólki sem ég þekkti ekki fyrir.
En öðrum þótti harkalega vegið að ákveðnum mönnum, það var þó ekki ætlunin þar sem hugsunin á bak við það að draga fram gamalt mál Íslenska Reiðskólans var að minna fólk á það að leiðir eru ekki alltaf greiðar. Ég vildi ekki fá fram það andsvar að leiðin væri og hefði alltaf verið greið til að hefja menntun að þessu tagi, fortíðin sannaði að svo var ekki, það var hugsunin á bak við þau orð sem um þetta féllu.
Aðrir héldu því fram að ástæða þess að skortur væri á tamningamönnum væru almennt lág laun í greininni en ekki það að skortur væri á menntun. Ég er ekki sammála því þar sem ég held að þessir aðilar vanmeti mátt menntunar og að menntun hefur einmitt mikil áhrif á laun. Eins og hagkerfið hagar sér í dag er næg vinna fyrir alla, en ef þú vilt standa þig betur en sá sem er við hliðina á þér þá sækirðu þér menntun til að aðgreina þig á sannanlegan hátt. Það breytir því þó ekki að snillingar og reynsluboltar fá alltaf réttlát laun fyrir vinnu sína þrátt fyrir menntunarleysi – en það er ekkert nýtt í þessari grein né öðrum. Þeir sem eru færir í tamningum eru ekki á lágum launum, en þeir sem standa við þröskuldinn, þeir geta bætt við hæfni og færni og ekki síst sannfæringu um ágæti sitt með því að ganga menntaveginn. Þeir eru betur undirbúnir í slaginn eftir að hafa lært af þeim bestu.
Tveir smiðir standa hlið við hlið, þeir geta verið jafn góðir smiðir en annar er meistari en hinn ekki. Það er töluverður munur á launum þarna á milli þó enginn geti fullyrt að meistarinn sé færari smiður. Hinn þarf að sanna sig til að komast í slag um hæstu launin, það gæti tekið mörg ár en hugsanlega væri fljótlegri leið að læra að verða meistari, hver einstaklingur á að geta valið leiðina – um það snýst þetta – að hafa val. Launin ráðast alltaf af framboði og eftirspurn þegar á heildina er litið. Eftirspurnin er mest eftir hæfu fólki, við getum haft áhrif á þennan fjölda með því að kenna þeim góðu að verða betri.
En til að klára endanlega þetta umræðuefni af minni hálfu langar mig að koma aðeins inná Félag Tamningamanna. Félagið hefur verið mikið á milli tannanna á fólki á síðustu árum, allir virðast geta gagnrýnt félagið á kaffistofum landsins. Flestir þessara gagnrýnanda hafa lausn í huga og skoðun á því sem þar fer fram. En við skulum ekki gleyma því að félagasamtök er félagsskapurinn sem myndar þau. Félag Tamningamanna er félagsskapur tæplega 400 manns. Þetta er félagið okkar, okkur á að þykja vænt um það og bera hag þess fyrir brjósti. En við gerum það ekki inná kaffistofunum, við verðum að koma okkar skoðunum á framfæri og benda í þá átt sem við viljum að félagið fari. Fundarsókn á aðalfund félagsins er sorgleg, það hefði verið skemmtilegt fyrir fólk að sjá Erling Sigurðsson fara á kostum á fundinum og rifja upp fundi og atburði löngu liðinna ára þannig að mannskapurinn nánast veltist um af hlátri. Hann kom með andann á fundinn en það voru fáir til að fara á flug með honum, það er miður.
Ef það er vilji fyrir því að félagið starfi áfram þá verður félagsskapurinn að standa saman. Með þegjandi hljóði mun félagið deyja út á færri árum en fólk áttar sig á. Það eru ótrúlega margir góðir og þarfir hlutir sem eru afgreiddir innan félagsins í dag og hafa verið gerðir síðustu ár og áratugi. Hestamennskan væri ekki á þessum stað í dag hefði Félagi Tamningamanna ekki notið við. En verkefnin eru oftast unnin í sjálfboðavinnu fárra einstaklinga við lítinn stuðning félagsmanna. En á gervihnattaöld er æðruleysi þessara einstaklinga ekki endalaus.
Hverjum er um að kenna ef félagið legst niður eða sameinast öðrum samtökum?
Ég tel vera mikla þörf fyrir Félag Tamningamanna í minni framtíð –
En þú?
