Yfirlína er ímynduð lína sem nær frá hnakka og aftur að hæklum. Hægt er að ímynda sér línu dregna frá kverkinni niður hálsinn að framanverðu og undir kvið aftur að nára og kalla þá línu undirlínu. Hestar geta gengið í mjög mismunandi yfirlínu. Svo sem hvelfdri, fattri eða beinni.
Þegar hesturinn lengir hálsinn fram og niður og teygir á bakinu, gengur hann í langri yfirlínu. Ofreistur hestur með hjartarháls er niðri í herðum og gengur í fattri yfirlínu. Líta skal á hestinn sem eina heild og ef hesturinn er í fattri yfirlínu kemur löng undirlína. Hvelfd og sterk yfirlína leiðir að sama skapi af sér stutta eða kreppta undirlínu.
Höfuðburðurinn, en flestir eru sammála um hvað sé fallegur höfuðburður. Ávallt skal horfa á hestinn sem eina heild, en ekki einblína á háan höfuðburð eða höfuðburðinn einan og sér. Þó svo að höfuðburðurinn virki viðunandi, getur hesturinn gengið í rangri yfirlínu. Þá er talað um að höfuðburðurinn sé falskur eða þvingaður. Falskur höfuðburður leiðir alltaf af sér ósamræmi í hreyfingum hestsins. Sumir knapar halda að allt sé fengið með höfuðburðinum og leggja höfuðáherslu á að fá hestinn til að “gefa eftir,” eða “draga hann saman,” eins og heyrist stundum. Ef eftirgjöf í hnakka er unnin að mestu framan frá með taumum, verður hún lítils virði og tefur fyrir framförum, sérstaklega ef knapinn hefur ekki stjórn á yfirlínunni að öðru leyti. Hesturinn fer að kýta hálsliðina saman í S-laga sveigju, ef honum er riðið eingöngu í eftirgjöfinni einni og sér mun það vinna á móti því að hann geti safnað sér rétt. Þó svo knapinn noti hvatningu fóta við að virkja afturfæturna inn undir hestinn, getur það gerst að hann kýti hálsinn. Fallegur höfuðburður er hins vegar afleiðing yfirlínu sem virkar rétt.
