Hér áður fyrr voru kappreiðar málið. Enginn var maður með mönnum nema eiga alvöru vekring, gæðingar voru metnir útfrá vilja og getu á skeiði. Þá var ekki riðið settlega á milli bæja á brokki við taum eða hægu tölti með þrístuðningi og tilheyrandi. Unglingarnir voru settir á bak vekringunum og eigendur hestanna voru á hliðarlínunni og hvöttu þá áfram. Spennan mikil og gleðin sömuleiðis alsráðandi.
Þrátt fyrir að kappreiðar hafa breyst mikið þá hafa þær aldrei lagst af, ástæðan er einfaldlega sú að spennan er svo drífandi. Adrenalínið þegar hesturinn tekur á rás og skilur keppinautana eftir í rykinu, þeir sem þekkja tilfinninguna fá ekki nóg, kappreiðar eru með skemmtilegustu greinum hestamennskunnar, að minnsta kosti fyrir þann sem er þátttakandi.
En maður veltir fyrir sér hvers vegna ungu knaparnir okkar taka ekki þátt í kappreiðunum? Það hlýtur að vera mjög þroskandi og reyna á næmni og jafnvægi að ríða hesti skeið. Treystum við ekki ungu knöpunum okkar til að ríða skeið? Er skeið bara fullorðins??
Þegar ég byrjaði í hestamennsku keypti ég mér hest fyrir fermingapeningana. Hann kostaði 90.000 krónur og ég var mjög ánægð með gripinn og við vorum miklir vinir. Hann Smekkur minn var ekki týpa til að taka þátt í keppnum, hann var ekki nógu flottur til þess þó góður væri. En ég vissi það að Smekkur var svakalega fljótur að hlaupa, ég tapaði aldrei spretti þegar ég hleypti á móti krökkunum. Ég ákvað að láta reyna á hæfileikana í kappreiðum og skundaði á Murneyrar til að sjá hvort Smekkur væri fljótur í samanburði við aðra hesta. Ég gaf honum bygg allt sumarið og hlóð í hann orku, við fengum síðan útrás á bökkum Þjórsár fram að keppninni og ég man að Smekkur var orðinn feiknalega vöðvaður og stæltur þegar við fórum ríðandi á Murneyrar til að taka þátt í kappreiðunum. Og við Smekkur unnum kappreiðarnar og ég man ennþá tilfinninguna þegar við fórum framúr hinum hestunum og sigruðum hlaupið, þar á meðal var hestur sem hafði unnið þessar stökkkappreiðar mörg síðustu ár og ég var ekkert smá stolt af Smekknum mínum. Hann var orðinn keppnishestur af bestu gerð – Við vorum bæði sigurvegarar.
Ég er sannfærð um það að það leynast margir góðir skeiðhestar og stökkhestar í hesthúsum landsins. Það er einnig gríðarlega þroskandi fyrir krakka að hleypa á skeið og stökk. Fyrir utan það hvað það er skemmtilegt! Ég tel að við eigum það mikið af góðum leiðbeinendum að það sé hægt að hleypa hestum í kappreiðum án þess að skemma aðra eiginleika í hestunum. Ef unglingurinn er búinn að læra næmni og er með gott jafnvægi hlýtur hesturinn að geta hlaupið hraðar með hann á skeiði heldur en þyngri knapa.
Á þessum vettvangi er líka hægt að ná árangri án þess að vera með hest sem kostar margar milljónir.
Þetta eru auðvitað bara hugleiðingar og þrátt fyrir að reiðmennskan hafi batnar gríðarlega síðustu árin og leiðst inná aðrar brautir þá getum við alveg haldið í gamla siði. Margir af okkar „gömlu“ og bestu reiðmönnum eru aldir upp í gegnum kappreiðarnar og þar öðluðust þeir keppnisreynslu, jafnvægi og getu til að bregðast við mismunandi aðstæðum.
Getum við ekki hleypt unglingunum aftur inní það sem var lífsæð hestamennskunnar fyrir einhverjum áratugum síðan?
Spyr sá sem ekki veit!
