Hvað er okkur efst í huga í byrjun nýs árs?
Mörg okkar óttast árið 2009. Óttast kreppuna. Okkur er sagt að það versta sé eftir. Við vorum ein ríkasta þjóð í heimi. En hvað skeði? Hvar er allur aurinn?
Þegar ég fylgist með töframönnum reyni ég að skilja trixin. Sá þann flottasta, David Copperfield, fyrir 10 árum í Las Vegas. Áhorfendur gerðu allar þær kúnstir sem hann sagði þeim að gera – nema ég. Lét hann ekki trufla einbeitingu mína. Sviðið var 60 – 70 metra fyrir framan okkur. Á dularfullan hátt gufaði Copperfield upp á sviðinu. Svo heyrði ég áhorfendur klappa. Copperfield var kominn í ljós. Stóð á palli við hliðina á mér. Komst þangað án þess að ég yrði hans var. Ég hefði getað tekið í lappirnar á honum – en gerði það ekki.
Ég hef greinilega aldrei skilið töframenn. Hvorki í bisness né leikahúsum. Kann þó eitt töfrabragð – sem afabörnin eru búin að fá nóg af!! En ég er heppinn. Sífellt koma fram nýir árgangar af barnabörnum sem hafa ekki séð trixið hans afa!!
Enginn kemst í gegnum lífið án þess að takast á við vandamál. Á veginum framundan lítur vandinn oft út sem bjarg. En virkar sem lítil steinvala þegar hann er að baki.
Hvernig er best að takast á við vandann? Hver hefur sína leið.
Ég man eftir bónda fyrir vestan sem lagðist undir sæng þegar það kom langþráður þurrkur. Var illa haldinn af verkkvíða. Þetta var fyrir rúlluvæðinguna.
Tólfsporakenningin leggur m.a. áherslu á að lifa einn dag í einu og njóta hvers andartaks fyrir sig. Það er kenning sem hefur sannað gildi sitt.
Þeim fjölgar sem hafa hlaupið maraþon. Þeir þekkja þá þreytu og vonleysi sem fyllir hugann þegar 10-15 km. eru ennþá eftir. Þá reynir maður bara að komast að næsta ljósastaur. Og þarnæsta! Og þá eru “bara” 100 staurar eftir! Á síðustu “staurunum” fara menn á hörkunni einni saman.
Allar þjóðir hafa átt sínar örlagastundir. Árið 1940, þegar herir Hitlers flæddu yfir Evrópu, ávarpaði Sir Winston Churchill forsætisráðherra neðri deild breska þingsins (House of Commons): “Ég segi við ykkur: Ég hef upp á ekkert að bjóða nema blóð, strit, tár og svita.” Ég veit ekki hvort ástandið er svo svart hjá okkur – en það líður í öllu falli hjá.
Ég var heppinn að eiga ekki hlutabréf í banka. En á digran sjóð í Reynslubankanum. Sá skerðist aldrei! Mér er því ósárt um að miðla af innistæðunni! Samandregið segir reynslan mér þetta: Reynið að njóta hvers dags. Berjist, berjist og berjist. Leyfið vonleysinu aldrei að komast inn fyrir dyr. Tækifærin eru víðar en við höldum. Tækifæri til að afla tekna. Tækifæri til að spara. Áhyggjur hjálpa okkur ekki.
Von bráðar kemur vorið. Áfram munu lóan og krían sækja til Íslands. Hvergi finnst þeim betra að ala upp sína unga. Hverfa síðan í sína árlegu útrás! Við megum alveg fylgja fordæmi þeirra. Pössum bara að gleypa ekki meira en við torgum. Kristinn Guðnason í Skarði í Landssveit (eldri) sagði þegar við strákarnir átum yfir okkur af ábrystum að þá hefðu augun viljað meira en maginn.
Ég hef ætíð fagnað áramótum og hlakkað til nýs árs. Ég ætla að halda þeim vana.
Ég hlakka til að fara að ríða út.
Ég hlakka til þegar daginn fer að lengja.
Ég hlakka til að fylgjast með ungum tamningatryppum.
Ég hlakka til að koma mér í gott form.
Ég hlakka til að hitta vini og kunningja á nýju ári.
Ég hlakka til að sjá folöldin í sumar.
Ég hlakka meira að segja til að rótast um í öllu ruglinu og vita hvort ég sjái ekki einhver tækifæri til þess að koma á viðskiptum. Í öllu svartnættinu felast ekki bara vandamál heldur líka tækifæri.
Ef fjallið kemur ekki til Múhammeðs þá verður Múhammeð að koma til fjallsins!
Ekki aðeins getum við gengið í reynslubanka hvers annars; heldur eigum við sameiginlega auð sem aldrei þverr, íslensku málshættina. Þeir eiga ráð við flestum vanda.
Til dæmis þessi: Það koma tímar og það koma ráð.
EF við virkilega leggjum okkur fram þá, og aðeins þá, megum við nýta okkur einn af yngstu málsháttunum:
Þetta reddast!!
Ragnar Tómasson
