Ég var sennilega 10 til 12 ára gamall patti þegar ég sá manninn fyrst. Við pollarnir úr Skjólunum vorum oft á Melavelllinum og þóttumst vera að æfa frjálsar íþróttir. Þá voru þar menn eins og Gunnar Huseby, Valbjörn Þorláksson, Hilmar Þorbjörnsson og fleiri að æfa. Þetta voru íþróttamenn í fremstu röð í Evrópu og fyrirmynd okkar pollana sem vildum verða eins og þeir, frægir og fremstir í flokki.
Ég man líka eftir snaggaralegum gaur sem var feikna góður í 400 og 800 metra hlaupi, stæltur og smart. Menn töldu hann mikið efni, jafnvel að hann gæti orðið einn af þeim bestu. En hann virtist tímabundinn, hafði mikið að gera , var í lögfræði í Háskólanum, í Heimdalli og auk þess var hann besti dansarinn í bænum. Það var eitthvað við þennan gaur, þetta var töffari af nýju kynslóðinni. Á þessum tíma voru Íslendingar að breytast úr sveitamönnum í heimsmenn og hann var einn sá fyrsti.
Ragnar Tómasson, einstakur persónuleiki, driffjöður, hugmyndasmiður, sögumaður og jafnframt skáld. Við í hestageiranum eigum manni eins og Ragnari Tómassyni mikið að þakka. Hann hefur glætt hana lífi, verið orkugjafi af guðsnáð, menn verða einfaldlega stærri og sterkari í návist hans. Hann blæs lífi í umhverfi sitt á einstakan hátt, réttsýnn og framsýnn og fullur af eldmóði fyrir íslenska hestinn og framgang hans. Eiðfaxi stendur nú frammi fyrir miklum vanda, menn segja ávallt, kemur maður í manns stað, þetta skarð verður erfitt að fylla.
Ragnar Tómasson hefur síðustu sex árin glætt Eiðfaxa lífi á sérstæðan hátt, gert hann hann að einhverskonar ávanalyfi. Greinar hans voru vísdómur á lífið, líf okkar hestamanna sem er oft blint og ástríðufullt. Hann opnaði nýjar víddir í skilning á lífinu, allt varð allt í einu auðskilið og einfalt. Hann kenndi okkur að hugsa rökrétt gerði flókna hluti einfalda og gerði okkur jákvæða. Ragnar Tómasson hafðu þökk fyrir og mundu að –deyr fé, deyja frændur, deyr sjálfur hið sama, en orðstír deyr aldrei þeim er sér góðan getur.
Kveðja Kókararnir.
