14.9.2009 20:39
Įreiti, svörun, afleišing
Fróšleiksmolar
įreiti>svörun>afleišing
Hesturinn lęrir fyrst og fremst ķ gegnum afleišingar gerša sinna samkvęmt kešjunni:
Įreiti > svörun > afleišing
Eins og fram hefur komiš žį bregst hesturinn ešlislęgt viš įreiti frį manninum, hann hugsar ekki meš sér aš ķ dag ętli hann aš vera óžekkur, heldur bregst hann rökrétt viš žvķ įreiti sem hann veršur fyrir, mišaš viš sķna mešfęddu eiginleika. Hesturinn hugsar ekki um hvaš sé rétt eša rangt aš gera, heldur hvort žaš sem hann er bešinn um aš gera sé erfitt eša aušvelt, gott eša vont. Hann velur alltaf aušveldustu leišina. Žetta getur mašurinn nżtt sér meš žvķ aš still ašstęšum žannig upp aš žaš sem hann vill aš hesturinn geri sé aušvelt og jįkvętt fyrir hann en jafnhliša gerir hann ašrar leišir erfišari eša jafnvel lokar žeim žannig aš hesturinn sé lķklegastur til žess aš gera einmitt žaš sem mašurinn vill. Hesturinn bregst einungis viš eins og hann žarf og svarar ašeins žeim įbendingum sem hafa žżšingu fyrir hann. Ef žrżstingur er til dęmis settur į hestinn meš fęti og hann svarar rétt meš žvķ aš vķkja til hlišar og žrżstingurinn frį fętinum hverfur, žį hefur hann a.m.k. tķmabundiš losaš sig undan žrżstingnum sem honum finnst óžęgilegur. Hesturinn bregst žar af leišandi alltaf ,,rétt viš žvķ sem hann er bešinn um aš gera ef hann veit aš fyrir vikiš hverfur žrżstingur eša įreiti. Geri hann žaš ekki žį žarf mašurinn aš lķta ķ eigin barm og endurskoša vinnuašferšir sķnar, višhorf sķn og hvernig hann fer aš hestinum. Hesturinn er alltaf aš lęra og taka viš skilabošum śr umhverfinu og žaš sem hann lęrir er algjörlega hįš žvķ hvaša ašstęšur, višhorf og atlęti hann bżr viš. Vinnan į aš vera įhugaverš, fjölbreytt og skemmtileg bęši fyrir mann og hest og žį eru auknar lķkur į aš hįmarksįrangur nįist.
Hesturinn hugsar ekki rétt/rangt heldur erfitt/létt og bregst viš samkvęmt žvķ!
Viš žjįlfun hestsins notfęrir mašurinn sér ešlislęg višbrögš hans, t.d. meš žvķ aš setja į hann žrżsting/įreiti. Žegar hann bregst rétt viš eša svarar įreitinu žį hverfur žaš og ķ žvķ eru fólgin skilaboš til hestsins um aš hann hafi brugšist rétt viš. Skilningur og góšur undirbśningur eru forsendur žess aš hesturinn geti framkvęmt žaš sem hann er bešinn um. Žaš žżšir ekkert aš auka žrżsting eša įreiti endalaust ef skilningur er ekki fyrir hendi. Žaš žżšir ekkert aš hękka róminn eša ępa į ašila sem ekki skilur hvaš veriš er aš fara, skilningurinn eykst ekki viš žaš heldur byggist upp óöryggi, reiši eša spenna sem kemur ķ veg fyrir aš af nįmi geti oršiš. Hesturinn er mjög nęmur į įbendingar frį manninum og ķ flestum tilfellum er hann mun fęrari ķ žvķ aš taka viš įbendingum en mašurinn aš gefa žęr. Ķ daglegu lķfi veršur hesturinn stöšugt fyrir įreiti. Stundum sżnir mašurinn meš afdrįttarlausum hętti hvernig hann vill aš hesturinn bregšist viš en stundum eru menn mjög ónįkvęmir og sjįlfum sér ósamkvęmir og žį žarf hesturinn aš vega og meta hvaša įbendingum hann svarar knöpum, t.d. į hestaleigum, og eru oršnir ónęmir eša minna nęmir fyrir įbendingum vegna žess hversu ónįkvęmar og ómarkvissar žęr eru. Žessir hestar hafa komiš sér upp nokkurs konar sjįlfsvarnarvišhorfi til knapans til žess aš lķfiš verši bęrilegt.
Heimild: Knapamerki 2
Höfundur og ritstjóri: Helga Thoroddsen.
Śtgefandi: Hįskólinn į Hólum
|
- 
- 
- 
- 
