“Ég er örvhendur!” svaraði hermaðurinn spurningu fyrirlesarans og andlitið ljómaði af lífsgleði. Hermaðurinn var ásamt félögum sínum í endurhæfingaprógrammi til að jafna sig á andlegum og líkamlegum áföllum sem þeir höfðu orðið fyrir í Íraksstríðinu. Fyrirlesarinn var að messa sín fræði í fyrsta sinn yfir hópnum í stórum sal, sem var fullur af löskuðum hermönnum.
Mönnum rúmlega tvítugum sem hafði verið kippt út úr sínu daglega borgaralega lífi, þeir sendir í stríð og stríðið hafði komið við þá þannig að þeir voru bæði ófærir til frekari stríðsverka og taka upp fyrra líf.
Messa fyrirlesarans var um hvernig viðhorf okkar og afstaða til aðstæðna hafa áhrif á okkar líðan og þar með daglegt líf. Hver hefur ekki heyrt dæmi- og gamansöguna um muninn á hálftómu og hálffullu vatnsglasi? Sá, sem segist vera með hálftómt glas, sér fremur vankantana og erfiðleikana en möguleikana í hverri stöðu og kostina við að vera þar sem hann er eins og sá gerir sem segist vera með hálffulla glasið. Markmiðið með tilvist fyrirlesarans var að breyta viðhorfi hermannanna til sinnar breyttu stöðu, sem stríðið hafði skapa þeim.
Þegar leið á morgunmessuna tók fyrirlesarinn eftir einhendum manni, sem sat fyrir miðjum salnum. Maðurinn stakk í stúf við aðra í salnum fyrir það að hann var svo glaður að sjá, hann brosti og hló á báða bóga. Fyrirlesarinn ákvað því með sjálfum sér að taka manninn tali í fyrsta messuhléi morgunsins. Þegar hann nálgaðist verðandi viðmælanda sinn tók hann eftir að sá sat í hjólastól því báða fætur vantaði. Ups, hann hýtur að var á lyfjum hugsaði fyrirlesarinn með sér. Það er ekki hægt að taka svona miklu áfalli með léttu geði á annan hátt.
“Af hverju ertu svona glaður? Þú sem ert bara með eina hendi.” stamaði fyrirlesarinn vandræðalega út úr sér. “Jú, sjáðu til.” sagði sá einhendi og teygði vinstri hendina upp í loftið eins hátt og hann gat. “’Eg er örvhendur!” bætti hann við glaðbeittur “og þarf ekki að læra að nota hana upp á nýtt.”
Viðhorf hermannsins til sinna aðstæðna er aðdáunarvert. Sem betur fer þá eru aðstæður okkar flestra þannig að við erum líkamlega óheftari en hann. Hins vegar þurfa okkar byrgðar ekki að vera léttbærari en hans og fer það allt eftir okkar viðhorfi. Mér fannst viðhorfið, sem heimsmeistarinn í fjórgangi og tölti frá í sumar sýndi í viðtölum við fréttamann íslenska sjónvarpsins, aðdáunarvert. Hann hafði lært að takast á við mótlæti við fyrri ósigra og kunni því að vinna.
Kannt þú að vinna?
Með kveðju
Magnús Lárusson
www.urvalshestar.is
